การวางแผนกำหนดนโยบายการใช้GMOsในการเกษตร

เทคโนโลยีGMOsทางการเกษตรคือการใช้เทคโนโลยีชีวภาพในการเปลี่ยนแปลงพันธุกรรมของสิ่งมีชีวิตทั้งพืชและสัตว์ เพื่อต้องการที่จะลดต้นทุนทางการเกษตรให้ได้ผลผลิตมากขึ้นโดยใช้ทรัพยากรเท่าเดิม  ประเทศไทยเราเป็นประเทศที่มีปริมาณการส่งออกสินค้าการเกษตรเป็นมูลค่าสูง เพราะฉะนั้นนการกำหนดโยบายเพื่อเลือกระหว่างการใช้ GMOs หรือ ไม่ใช้ GMOs หรือใช้ทั้งสองอย่างไปพร้อมกันจะถือเป็นการตัดสินใจเชิงนโยบายครั้งสำคัญของประเทศ  จากการวิเคราะห์คาดการณ์ของผม แม้ว่าในปัจจุบันยังมีการต่อต้านการใช้GMOsเนื่องด้วยความกังวลต่อผลกระทบกับสิ่งแวดล้อม และถึงแม้ว่าในอนาคตโลกเราจะสามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการจัดสรรและลดช่องว่างการเข้าถึงทรัพยากรอาหารและผลผลิตทางการเกษตรได้ก็ตาม แต่เนื่องด้วยประชากรโลกที่เพิ่มขี้นอย่างรวดเร็วในขณะที่พื้นที่ทางการเกษตรไม่สามารถเพิ่มขึ้นได้อย่างเพียงพอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอนาคตที่ผลผลิตทางการเกษตรจำนวนมากจะต้องถูกใช้ในการผลิตเชื้อเพลิงชีวภาพ(Biofuel)เพื่อทดแทนน้ำมันเชื้อเพลิงที่มีไม่เพียงพอต่อความต้องการ เมื่อถึงจุดหนึ่งในอนาคตผมเชื่อว่าเทคโนโลยี GMOs จะเป็นทางออกที่ต้องนำมาใช้เพื่อแก้ปัญหาผลผลิตทางเกษตรไม่เพียงพอต่อความต้องการของประชากรโลก

โดยในอนาคตนั้น GMOs จะถือเป็นสินค้าในตลาดแมส (Mass Production ที่เน้นการผลิตปริมาณมากและขายราคาถูกมีกำไรต่อหน่วยต่ำ) สิ่งที่ไทยเราต้องถามตัวเองถ้าเราจะเลือกทางเดินนี้คือไทยเรามีเทคโนโลยีและความสามารถในการวิจัยพัฒนาในด้านเทคโนโลยีชีวภาพเกี่ยวกับGMOsได้ดีกว่าหรือเทียบเท่าประเทศคู่แข่งในการลดต้นทุนการผลิตเพื่อแข่งขันในตลาดแมสหรือไม่

ในทางกลับกันถ้าเราเลือกไม่ใช้ GMOs และเน้นตลาด organic food (อาหารปลอดสารเคมีและGMOs) ซึ่งในอนาคตจะเปรียบเสมือนตลาดพรีเมี่ยม(ขายปริมาณน้อยกว่าในกำไรต่อหน่วยสูงกว่า) โดยลักษณะของสินค้าพรีเมี่ยมโดยทั่วไปนั้นจะต่างจากสินค้าในตลาดแมสโดยหลักคือความเชื่อถือในตัวสินค้า (brand image) ตัวอย่างเช่นน้ำหอมราคาแพงอย่างเช่นโปโลกับน้ำหอมในตลาดแมสเช่นแอกส์ ซึ่งสามารถใช้เพื่อจุดประสงค์เดียวกัน แต่ต่างกันที่ความคิดของผู้บริโภคในตัวสินค้า ซึ่งความเชื่อถือในตัวสินค้านั้นต้องมีการลงทุนและวางแผนในการตลาดอย่างต่อเนื่องเหมาะสม  ถ้าเราต้องเลือกนโยบายไม่ใช้GMOs เราต้องตอบคำถามว่าประเทศและบริษัทของไทยเรามีความเชี่ยวชาญและเงินทุนเพียงพอที่จะใช้ในการทำตลาดสร้างความเชื่อถือในตัวสินค้าหรือไม่ ส่วนการเลือกทำตลาดทั้งสองอย่างไปพร้อมกันนั้น ผมคิดว่าไม่เหมาะสมที่เราจะพยายามใช้ทั้งสองนโยบายพร้อมกันตลอดไปเนื่องด้วยงบประมาณและทรัพยากรของประเทศที่จำกัด ทั้งยังมีโอกาสที่GMOsจะผสมปนเปื้อนกับสินค้าทางการเกษตรทั่วไปอีกด้วย

โดยสรุปการที่จะตัดสินว่าทางเลือกใดสามารถนำไปปฏิบัติให้เกิดผลสูงสุดต่อประเทศไทยยังต้องการเวลาและการค้นคว้าอีกมากเพื่อให้ได้มาซึ่งคำตอบที่เหมาะสมที่สุด ผมคิดว่าในปัจจุบันไทยเราอาจยังไม่จำเป็นต้องเลือกด้านใดด้านหนึ่งอย่างเด็ดขาด แต่ในอนาคตเราจำเป็นต้องตัดสินใจเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเราสามารถเลือกและตัดสินใจได้เหมาะสมโดยเร็ว ก็จะเป็นประโยชน์ในการวางแผนจัดสรรทรัพยากรและงบประมาณเพื่อเตรียมความพร้อมล่วงหน้าได้อย่างมีประสิทธิภาพ

***ดร.ธนวรรธน์ พลวิชัย ศูนย์พยากรณ์เศรษฐกิจและธุรกิจ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย

--------------------------
 แต่สำหรับผลงานในเชิงลบไม่ได้มีการนำเสนอมากนัก

หลายคนคงจะเห็นด้วยกับผมว่าผลงานของรัฐบาลที่นำเสนอมานั้นฟังแล้วเคลิ้มครับ ฟังแล้วพร้อมที่จะเออออห่อหมกพร้อมใบ (เยิน) ยอไว้ด้วยว่า “ผลงานเยี่ยมจริงๆ” ตามที่นำเสนอมา ซึ่งเรื่องที่รัฐบาลนำเสนอนั้นคือ ผลผลิตหรือผลงาน (output) ของการดำเนินนโยบายทางเศรษฐกิจของรัฐบาลในรอบ 5 ปีที่ผ่านมา แต่ไม่ได้หมายความว่า ผลลัพธ์หรือผลสำเร็จ (outcome) ได้เกิดขึ้นตามเจตนารมณ์ของการดำเนินนโยบายที่รัฐบาลได้

การดำเนินงานของรัฐบาลในช่วง 5 ปีที่ผ่านมาอาจจะพูดได้ว่าเป็นการตอบโจทย์ที่สำคัญ 2 ข้อคือ

ข้อหนึ่งในช่วงต้นปี 2544 รัฐบาลต้องมุ่งมั่นตอบโจทย์ว่าเศรษฐกิจจะฟื้นตัวขึ้นได้อย่างไรหลังจากที่ประเทศไทยเผชิญวิกฤติเศรษฐกิจในปี 2540 เป็นต้นมา ซึ่งในคอลัมน์ครั้งที่แล้วผมแสดงความเห็นแล้วว่ารัฐบาลประสบความสำเร็จในการตอบคำถามข้อนี้ ทั้งผลงาน (output) และ ผลสำเร็จ (outcome) กล่าวคือเศรษฐกิจไทยมีการเจริญเติบโตดีขึ้นในรอบ 5 ปีที่ผ่านมา ส่งผลให้ผลผลิตมวลรวมในประเทศ (จีดีพี) มีมูลค่าสูงขึ้นจาก 4.9 ล้านล้านบาทในปี 2543 เป็น 7.0 ล้านล้านบาทในปี 2548 หรือเพิ่มประมาณ 40% หรือประมาณ 2.2 ล้านล้านบาท ซึ่งถือว่าเป็นผลงานที่วัดได้ชัดเจน

ขณะที่ผลสำเร็จคือเศรษฐกิจที่ดีขึ้นทำให้คนไทยและเกษตรกรไทยมีรายได้ต่อคนต่อปีสูงขึ้นจาก 79,100 และ 32,120 บาทต่อคนต่อปี ตามลำดับ เป็น 109,700 และ 52,320 บาทต่อคนต่อปี ตามลำดับ และการจ้างงานมีมากขึ้น ส่งผลให้การว่างงานปรับตัวลดลงจาก 3.6% ในปี 2543 เป็น 1.9% ในปี 2548

การที่เศรษฐกิจปรับตัวดีขึ้นส่งผลให้เศรษฐกิจไทยมีความมั่นคงมากขึ้น โดยปัญหาหนี้สาธารณะได้ลดลงจากเดิมอยู่ที่ 57% ของจีดีพี เหลือ 45.9% ของจีดีพี ทุนสำรองเงินตราระหว่างประเทศเพิ่มขึ้นจากเดิม 32,600 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็น 53,370 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และการเป็นหนี้ต่างประเทศปรับตัวลดลง จากเดิมที่หนี้ต่างประเทศของไทยมีมูลค่าสูงถึง 79,700 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในปลายปี 2543 ลดเหลือเพียง 51,580 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในปี 2548 ดังนั้น ภาระต่างประเทศลดลงไปมากและประเทศได้เปลี่ยนจากผู้กู้มาเป็นผู้ให้กู้มากขึ้น

นอกจากนี้ การกระจายรายได้ที่ดีขึ้นก็จัดเป็นผลงานของรัฐบาลที่ชัดเจนในการแก้ไขปัญหาเรื่องการกระจายรายได้ที่ปรับตัวดีขึ้น

กล่าวคือ ในปี 2548 คนที่มีรายได้สูง รายได้ปานกลาง และรายได้ต่ำมีรายได้รวมกันคิดเป็นสัดส่วนประมาณ 48.4% 45.2% และ 6.4% ของรายได้ของคนไทยทั้งประเทศ ตามลำดับ แสดงว่า ชนชั้นกลางในเมืองไทยมีรายได้มากขึ้นและน่าจะมีจำนวนมากขึ้น เมื่อเทียบกับปี 2543 ที่คนที่มีรายได้สูง รายได้ปานกลาง และรายได้ต่ำมีรายได้คิดเป็นสัดส่วนประมาณ 57.8% 38.0% และ 4.2% ของรายได้ของคนไทยทั้งประเทศ ตามลำดับ

สำหรับคนยากจนที่มีรายได้ต่ำกว่าเส้นความยากจน (หมายถึงรายได้ขั้นต่ำที่เพียงพอในการดำรงชีวิต) มีจำนวนลดลงจาก 12.8 ล้านคนในปี 2543 เหลือเพียง 7.5 ล้านคนในปี 2548

จากผลงานและผลสำเร็จของรัฐบาลที่กล่าวมาถือว่า การตอบโจทย์ในข้อแรกของรัฐบาลว่าเศรษฐกิจจะฟื้นตัวขึ้นได้อย่างไรหลังจากที่ประเทศไทยเผชิญวิกฤติเศรษฐกิจในปี 2540 นั้นต้องบอกว่ารัฐบาลทำได้อย่างดีเยี่ยมในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา

ถ้าคะแนนเต็ม 10 ผมก็จะให้ 9 คะแนนครับ ที่ไม่ให้คะแนนเต็มเพราะการแก้ไขปัญหาทางเศรษฐกิจของรัฐบาลหลายเรื่อง เป็นการแทรกแซงกลไลราคามากเกินไปครับ เช่น การปรับโครงสร้างหนี้บัตรเครดิตของประชาชน การตรึงราคาน้ำมันและราคาพลังงานนานเกินไปทำให้เกิดปัญหาขาดดุลการค้าและดุลบัญชีเดินสะพัดมากเกินความจำเป็น ตลอดจนทำให้พฤติกรรมการบริโภคพลังงานของคนไทยเปลี่ยนไปใช้น้ำมันดีเซลมากเกินไป

นอกจากนี้การแก้ไขปัญหาบางเรื่องของรัฐบาลในการฟื้นเศรษฐกิจ เป็นการฟื้นเศรษฐกิจโดยการใช้เงินนอกงบประมาณและใช้เงินของสถาบันการเงินของรัฐบาลในการแก้ไขปัญหา เช่น ธ.ก.ส. ธนาคารออมสิน ธนาคาร SME ธนาคารกรุงไทย เป็นต้น

โดยในรอบ 5 ปีที่ผ่านมาประชาชนสามารถเข้าถึงแหล่งเงินกู้ได้มากขึ้นและง่ายขึ้นเป็นจำนวน 329,592.34 ล้านบาท

แบ่งเป็นกองทุนหมู่บ้านให้กู้ เป็นเงิน 2.36 แสนล้านบาท ธนาคารประชาชน 2.56 หมื่นล้านบาท และธนาคารเอสเอ็มอี 1.57 หมื่นล้านบาท และนโยบายแปลงทรัพย์สินเป็นทุนอีก 5.2 หมื่นล้านบาท เป็นต้น ซึ่งส่งผลให้จำนวนหนี้สินต่อครัวเรือนสูงขึ้นจากประมาณ 68,405 บาทต่อครัวเรือนในปี 2543 มาเป็น 104,571 บาทต่อครัวเรือนในปี 2548 ซึ่งยังไม่สามารถตอบได้ว่าการที่ประชาชนมีหนี้เพิ่มมากขึ้นจะเป็นปัญหาทางเศรษฐกิจต่อไปในอนาคตหรือไม่ เพราะคนไทยอาจก่อหนี้มากขึ้นเพื่อการลงทุนและสร้างอาชีพในอนาคต หรือก่อหนี้มากขึ้นเพื่อการบริโภคสินค้าฟุ่มเฟือยต่างๆ ซึ่งยังไม่มีข้อพิสูจน์ในเรื่องเหล่านี้

สำหรับโจทย์ข้อสองที่รัฐบาลมุ่งตอบโดยเฉพาะช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา คือ เศรษฐกิจไทยจะเติบโตอย่างยั่งยืนได้อย่างไรในอนาคต ท่ามกลางกระแสโลกาภิวัตน์ที่มีการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีอย่างรวดเร็ว มีการเคลื่อนย้ายทรัพยากร (โดยเฉพาะเงินทุน) ระหว่างประเทศอย่างกว้างขวาง และมีการแข่งขันระหว่างประเทศอย่างรุนแรงในตลาดโลก

ดังนั้น จะเห็นแนวทางการบริหารงานของรัฐบาลในการมุ่งเน้นเกี่ยวกับการเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันสองด้านสำคัญ คือ ประการที่หนึ่ง ด้านการผลิตหรืออุปทาน ได้แก่การลดต้นทุนการผลิต เช่น ลดภาษีวัตถุดิบจากต่างประเทศ โครงการด้าน logistics ต่างๆ และการสนับสนุนเครือข่ายวิสาหกิจ (cluster) เพื่อดูแลต้นทุนการผลิตตั้งแต่ต้นน้ำยันปลายน้ำ

นอกจากนี้ ในด้านอุปทานยังมีนโยบายปฏิรูปการศึกษาทั้งในระบบโรงเรียนและนอกระบบโรงเรียน เพื่อเพิ่มขีดความสามารถและทักษะของคนไทยในการเรียนรู้และประกอบอาชีพในยุคสมัยหน้า ตลอดจนการฝึกอบรมอาชีพให้กับแรงงานและผู้ประกอบการต่างๆ นอกจากนี้รัฐบาลยังเน้นการลงทุนขนาดใหญ่หรือ Mega project เพื่อเพิ่มโครงสร้างพื้นฐานทางเศรษฐกิจเช่น ระบบพลังงาน การชลประทาน ตลอดจนการคมนาคมขนส่งให้กับประเทศเพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันของประเทศในระยะยาว

สำหรับ ประการที่สอง ด้านอุปสงค์หรือความต้องการซื้อสินค้าไทย เพื่อขยายตลาดในต่างประเทศ รัฐบาลพยายามส่งเสริมการเปิดการค้าตามแนวชายแดนกับประเทศเพื่อนบ้าน ภายใต้กรอบความร่วมมือทางการค้า เช่น ACMECS GMS หรือ BIMSTECS เป็นต้น

นอกจากนี้ การทำข้อตกลงเขตการค้าเสรี (เอฟทีเอ) กับประเทศต่างๆ ก็คือแนวทางในการสร้างตลาดใหม่ๆ ให้กับสินค้าไทย สำหรับแนวคิดเรื่องการสร้างสินค้าไทยใหม่ในตลาดโลกนั้น รัฐบาลได้สร้างแนวคิดในการพัฒนาสินค้า OTOP หรือสินค้าแฟชั่น นวดแผนไทย ร้านอาหารไทย เป็นต้น ซึ่งในเรื่องนี้ยังถือว่ายังอยู่ในการดำเนินการให้ประสบความสำเร็จอยู่

สำหรับผลงานรัฐบาลในรอบ 5 ปีในการตอบโจทย์ข้อสอง ที่ทำให้เศรษฐกิจไทยเติบโตอย่างยั่งยืนในกระแสโลกาภิวัตน์ หรือการปรับตัวเพื่ออนาคตนั้น หากคะแนนเต็ม 10 ผมให้ 8-9 คะแนนในแนวความคิดหลัก แต่ในเชิงปฏิบัติขอให้เพียง 6 คะแนน เพราะเม็ดเงินใช้จ่ายผ่านโครงการต่างๆ เช่น การพัฒนาสินค้า OTOP และสินค้าต่างๆ ยังไม่ได้พิสูจน์ให้เห็นผลชัดเจนว่าสามารถแข่งขันได้ในตลาดโลกในระยะยาวได้หรือไม่

นอกจากนั้น เกษตรกรยังต้องพึ่งพาดินฟ้าอากาศอยู่ โดยระบบชลประทานที่แก้ไขปัญหาภัยแล้งอย่างยั่งยืนยังไม่ได้รับการพัฒนาเท่าที่ควร ขณะที่การจัดทำเขตการค้าเสรี (เอฟทีเอ) นั้นยังมีข้อถกเถียงว่าประเทศไทยจะได้ประโยชน์สุทธิในระยะยาวหรือไม่ กอปรกับประชาชนและนักธุรกิจส่วนใหญ่ยังไม่รู้ว่าจะปรับตัวอย่างไร

นอกจากนี้ระบบการศึกษาและการวิจัยของไทยยังไม่ได้รับการปรับปรุง สนับสนุนและปฏิรูปอย่างมีประสิทธิภาพ

ในความเห็นของผมนั้น หากเด็กไทยยังต้องเรียนพิเศษทุกวันหรือทุกเสาร์อาทิตย์ แสดงว่า การเรียนของไทยยังต้องการการปฏิรูป หรือแสดงว่าการปรับสิ่งจำเป็นพื้นฐานในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของไทยนั้นยังต้องปรับปรุงอีกครับ

Empire Pty. Ltd. is a small biotechnology start-up company in the early seed-stage of development. It is a spin-off based on a platform technology from the University of New South Wales (UNSW) in Sydney, Australia. Through recent research, Empire’s scientific team has been able to demonstrate that a particular drug (from hereon termed “X”), sold and marketed by the major American pharmaceutical company Eli Lilly & Co., displays strong selective toxicity to human leukemic cancer cells. Currently, X is under patent and marketed by Eli Lilly for a completely different purpose. Due to processing of intellectual property, the name and nature of this pharmaceutical cannot be revealed at this stage. 

To date, a provisional patent application has been lodged searching protection for the use of X to selectively destroy leukemic cancer cells. There are also strong indications that X is active against other cancer types, including brain tumours, for which there currently are no effective chemotherapeutic agents available. In order to further investigate and develop X as a potential anti-cancer drug, Empire is therefore seeking A$500,000 to support necessary research for the next two years. The present value of Empire is estimated at A$875,000. Thus, in return for this investment, a 36 % ownership share in Empire is offered. A further A$500,000 of funding will be obtained through a Commercial Ready Grant from the Australian Research Council (ARC).

At the end of the two-year period, the recently submitted patent application will have been approved and published, allowing licensing negotiations with Eli Lilly to commence. Indeed, Eli Lilly has already indicated that they would potentially be interested in marketing X for a different purpose, although, any details of Empire’s technology have yet to be revealed. It should be noted that Eli Lilly already distributes X worldwide, and that X’s current market is much smaller than the cytotoxic cancer drug market targeted by Empire. In fact, Eli Lilly already has a significant presence in this cancer market through its drug Gemzar, however, as the patent for Gemzar lapses in 2010 the company will soon need something to replace it. In 2004 alone, Gemzar sales were US$720m. Roche’s Xeloda, another cytotoxic cancer drug with very similar, although inferior, activity compared with X, reported sales of US$150m in 2003. The patent protection of Xeloda’s lapses in 2013.The total cytotoxic cancer drug market is currently valued at US$9.8b and is expected to grow to US$13b by 2010. Marketing and sales of X are anticipated to commence in 2015. 

Empire’s current scientific team consists of three UNSW honours graduate (class I) research assistants and Dr. Vibeke Catts, a postdoctoral research fellow. The group leader is Dr. Louise Lutze-Mann, who has extensive experience in cancer research both in Australia and internationally, including managing projects funded by NASA at the University of California, San Francisco. Currently, NewSouth Innovations, the commercialisation arm of UNSW, deals with Empire’s financial and legal concerns. Full time managerial, financial and legal expertise will be hired according to future need.  

"อำนาจเงินตรา" หรือจะสู้ "ศรัทธาจากหัวใจ"

โดย กาลัญ วรพิทยุต คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย

เมื่อหลายปีก่อน "ลัทธิวัตถุนิยม" ได้เข้ามาครอบงำความเชื่อและทัศนคติของคนในสังคมไทย การฟุ้งเฟื้อและการใช้จ่ายจนเกินตัวเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นในทุกชนชั้น คนส่วนใหญ่ในสังคมไทยตัดสินคุณค่าความเป็นมนุษย์จาก "วัตถุ" ได้กลายเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่เกิดขึ้นและได้รับการยอมรับว่ามีอยู่จริง

แต่เมื่อถึงวิกฤตเศรษฐกิจ สังคมไทยเกิดการตื่นตัว ผู้มีอันจะกินในยุคเศรษฐกิจรุ่งเรืองต้องกลับกลายเป็น "บุคคลล้มละลาย" สิ่งเหล่านี้เป็นภาพของความจริงที่สร้างความเจ็บปวดและกลายเป็นช่วงเวลาที่สังคมไทยพร้อมใจกัน "หยุด" และหันกลับมามองตนเอง ถึงการให้ความสำคัญกับ "วัตถุ" ที่คนในสมัยนั้นต่างยกย่องบูชาว่าเป็นค่านิยมที่ดี ซึ่งค่านิยมนั้นได้กลายเป็นอาวุธที่ทำลายสังคมไทยในที่สุด

ผ่านมาไม่กี่ปี หลังจากสภาพสังคมที่อยู่ในช่วงของการระแวดระวัง และไม่ตกอยู่ในความประมาท ขณะนี้สังคมไทยกำลังกลับเข้าสู่ "สภาพเดิม" ที่เคยเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน สภาพที่สังคมกลับมาให้ความสำคัญกับ "วัตถุ" อีกครั้งหนึ่ง

การเข้ามาของรัฐบาลภายใต้ "ผู้นำ" ที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูงในแวดวงธุรกิจได้เป็นความหวังและความศรัทธาของประชาชนในการเข้ามากอบกู้เศรษฐกิจ ด้วยความเชื่อที่ว่าประเทศต้องการผู้นำที่มีความรอบรู้ทางเศรษฐกิจ ไม่ใช่ผู้นำทางการเมืองในลักษณะเดิมที่รู้เรื่องการเมือง แต่ไม่รู้เรื่อง "การบ้าน" เมื่อมีผู้นำที่มาจากนักธุรกิจ การบริหารประเทศก็เหมือนการบริหารองค์กรธุรกิจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การแก้ปัญหาต่างๆ ของรัฐบาลที่ผ่านมา ก็คือการแก้ปัญหาด้วยการให้ความสำคัญกับ "อำนาจเงินตรา" มากกว่าการเข้าสู่รากหญ้าที่แท้จริงของสังคมไทย

จริงอยู่สังคมไทยเริ่มกลับมามีความมั่นคงทางเศรษฐกิจ แต่ในขณะเดียวกันปัญหาทางสังคมกำลังก่อตัวขึ้น สังคมกลับมาให้ความสำคัญกับคุณค่าทางวัตถุ สินค้าฟุ่มเฟือยสารพัดชนิดถูกสร้างมาเพื่อความ "อยาก" มากกว่าความ "จำเป็น"

สังคมไทยกำลังจะมีบุคคลที่ "ล้มละลาย" เพราะหลงใหลไปกับ "ค่านิยมอันตราย" ที่กลับมาหลอกหลอนคนไทยอีกครั้งหนึ่ง จำนวนผู้เป็นหนี้จากบัตรเครดิต ผู้เป็นหนี้นอกระบบ การกู้หนี้ยืมสินที่เกิดขึ้นในสังคมทุกระดับชั้นได้กลายเป็นสัญญาณอันตรายที่น่าเป็นห่วง

ที่สำคัญเมื่อหันกลับไปมองผู้มีอำนาจ และมีบทบาทในสังคมไทยได้ตอกย้ำความเชื่อที่ว่า "อำนาจเงินตรา" เป็นคำตอบของทุกสิ่งทุกอย่าง นักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จและได้รับการยอมรับต่างเข้าสู่แวดวงทางการเมืองทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน นับเป็น "สัญญาณอันตราย" อย่างแท้จริงของสังคม เพราะปรัชญาของ "นักธุรกิจ" ก็คือการประสบความสำเร็จในสิ่งที่ทำโดยไม่สนใจว่าสิ่งที่ทำนั้นจะสร้างผลกระทบอย่างไรบ้าง

สังคมไทยขณะนี้ จึงเต็มไปด้วยบุคคลที่คิดแบบ "ธุรกิจ" โดยขาดการคิดแบบบุคคลผู้มี "จริยธรรม" เพราะสังคมไทยได้ช่วยกันสร้างปลูกฝังความเชื่อและทัศนคติลักษณะนี้มาช้านานแล้ว เมื่อสังคมเต็มไปด้วยนักธุรกิจตั้งแต่ระดับผู้นำ จนมาถึงผู้ตาม จึงกลายเป็นสังคมที่น่าเป็นห่วง เพราะสังคมกำลังยอมรับการเข้ามาครอบงำธุรกิจในลักษณะที่ใช้ "อำนาจเงิน" เป็นตัวตัดสิน "เงิน" ที่สามารถซื้อได้ทุกอย่างแม้กระทั่งศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์

ไม่เฉพาะสังคมไทย สังคมในโลกตะวันตกที่เจริญแล้วอย่าง "ประเทศอังกฤษ" ก็ยังมีกรณีศึกษาลักษณะนี้ เมื่อกลุ่มนายทุนจากประเทศสหรัฐอเมริกา ตระกูล "เกลเซอร์" เข้ามาซื้อหุ้นสโมสรแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ก็เกิดกระแสต่อต้านจากชาวเมืองแมนเชสเตอร์ แต่ในที่สุดกระแสการต่อต้านด้วยความ "ศรัทธา" ก็ต้องพ่ายแพ้ต่อ "อำนาจเงินตรา"

สโมสรชื่อดังอย่าง "ลิเวอร์พูล" ที่มีการบริหารงานภายใต้ตระกูล "มัวร์" ที่สืบทอดมานานก็ปฏิเสธไม่ยอมขายหุ้นสโมสรให้กลับ "กลุ่มทุนนิยมจากต่างชาติ" เพราะต้องการจะคงไว้ในความเป็นสโมสรของ "ประชาชน" ให้แฟนๆ ที่รักและศรัทธาภาคภูมิใจ โดยไม่ยอมให้ "ธุรกิจ" เข้ามาครอบงำและเปลี่ยนแปลงได้

Richard Branson นักธุรกิจชาวอังกฤษที่ประสบความสำเร็จ เป็นอย่างสูงภายใต้สินค้าและบริการ "Virgin" มีปรัชญาในการทำธุรกิจด้วยการเน้น "ศรัทธาจากประชาชน" เป็น "หัวใจ" สำคัญ

รวมถึงความถูกต้องในการดำเนินธุรกิจ การเป็นผู้รับ ที่พร้อมเป็นผู้ให้เมื่อถึงเวลา การทำธุรกิจในสิ่งที่ตนเองถนัด สินค้าและบริการภายใต้ชื่อ "Virgin" จึงได้รับการยอมรับนับถือและ "ศรัทธา" จากประชาชนทั่วโลก

วันนี้สังคมไทยคงต้องเริ่มตระหนัก และปฏิเสธค่านิยมทาง "วัตถุ" และ "อำนาจเงินตรา" ที่ถูกครอบงำมาช้านาน เพราะสิ่งเหล่านี้กำลังทำลายความศรัทธาและความดีงามที่เป็นลักษณะพื้นฐานของ "คน" ในสังคมไทย

นักธุรกิจจริง หรือนักธุรกิจการเมืองผู้ที่ยกย่องให้ความสำคัญกับ "อำนาจเงินตรา" ก็ควรตระหนักถึงพลังและความ "ศรัทธา" ที่คนในสังคมยังคงมีอยู่

อย่าดูถูกรากหญ้าของความเป็นคนด้วยการคิดว่า "อำนาจเงินตรา" สามารถเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้ ความ "ศรัทธา" ที่เกิดขึ้นมาจากหัวใจนั้น เมื่อเกิดขึ้นก็จะหนักแน่นมั่นคงเกินกว่าจะมีอะไรมาเปลี่ยนแปลงได้ ในขณะที่สิ่งที่ถูกสร้าง หรือครอบงำด้วย "อำนาจเงินตรา" เป็นสิ่งที่ขาดความมั่นคง ขาดการยอมรับนับถือ

เพราะเป็นสิ่งที่ถูกสร้างที่ขาดซึ่งศักดิ์ศรีนั่นเอง

ความรัก...ในฝัน

เขาว่าคนเรานั้น เพราะวาสนาจึงได้มาพบกัน บางครั้งบางคราววาสนาที่ทำบุญร่วมกันมาก่อนอาจจะขาดหายไปบ้าง จึงต้องจากกันไปชั่วขณะ แต่ถ้ายังคงมีวาสนาร่วมกันอยู่ ก็จะต้องได้พบกันสักวันหนึ่ง ...ฉันรออยู่ที่นี่นะ ไม่ไปไหน คิดถึงก็มาหากันบ้าง

...เป็นส่วนหนึ่งของบทเพลงจีน ชื่ออะไรก็จำไม่ได้ แต่เข้ากับเรื่องที่จะเขียนให้อ่านมากที่สุด อ่านแล้วจะคิดว่าเป็นเรื่องจริงก็ได้ หรือจะคิดว่าเป็นจินตนาการ หรือความเพ้อฝันของผู้เขียนก็ไม่เป็นไร

เป็นเรื่องเล่าที่ได้ยินมาของเขา...และเธอที่พบกันโดยวาสนา ต้องพรากจากเพราะวาสนา และไม่รู้ว่าจะมีวาสนาที่จะพบกันอีกหรือไม่

เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับปริญญาเอก ได้รับทุนไปศึกษาวิจัยต่อระดับหลังปริญญาเอกที่ประเทศแห่งหนึ่งในทวีปอเมริกาเหนือ เขาต้องจากถิ่นฐานบ้านเกิดไปคนเดียว โดยทิ้งภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากไว้ให้เลี้ยงดูบุตรที่เกิดจากความรักของเขาทั้งสอง แม้ว่าเขาไม่อยากจะจากไป แต่ด้วยตำแหน่งหน้าที่ การพรากจากที่เป็นบทเริ่มต้นของความรักในฝันของเราก็เกิดขึ้น

และแล้วเขาก็ได้พบกับเธอ... นักศึกษาสาวระดับปริญญาโท ที่เขาต้องเป็นพี่เลี้ยงดูแลการทำวิทยานิพนธ์ เธอเป็นสาวสวยร่างเล็กผมสีทอง ท่าทางเรียบร้อยสุภาพ ผิดแผกจากสาวอื่นๆ ในประเทศนั้น ในฐานะพี่เลี้ยง และด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ เขาก็ดูแลเธออย่างดี ทั้งเรื่องการงานและช่วยเหลือในเรื่องการดำเนินชีวิตประจำวัน โดยไม่ได้คิดอะไรมากกว่านั้น นอกจากมีความรู้สึกดีๆ ที่ได้ถ่ายทอดความรู้แก่เธออย่างจริงใจ ด้วยแนวคิดของสุภาพบุรุษจากดินแดนตะวันออก

เนื่องจากเขาก็มีงานยุ่งยากในเวลากลางวัน เขา จึงพยายามที่จะนัดเธอไปรับประทานอาหารค่ำ ซึ่งเขาคิดว่าเป็นเวลาที่เขาว่างและสบายๆ พอที่จะให้คำแนะนำอย่างละเอียดละออได้ ไม่ว่าเขาจะอ้างเหตุผลชวนเธออย่างไร เธอก็ไม่ยอมรับคำเชิญชวนนั้น เพราะแท้จริง เขาไม่ทราบว่าแนวคิดของคนตะวันออกกับตะวันตกไม่เหมือนกัน

ชายชาวตะวันออกคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่จะชวนรับประทานอาหารค่ำ แต่สำหรับาวชาวตะวันตกแล้ว นั่นเป็น 'การออกเดท'???

เมื่อเป็นดังนั้น เขาจึงต้องเปลี่ยนเป็นชวนทานอาหารกลางวัน และรับคำปรึกษาจากเธอเป็นครั้งคราว อย่างมีมิตรจิตมิตรใจที่ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น เหตุการณ์ต่างๆ ก็ไม่น่าจะมีอะไร

แต่คนคำนวณ..ไม่สู้ฟ้าลิขิต!

ในช่วงปลายปีเทศกาลคริสต์มาสก็มาเยือน พร้อมกับหิมะสีขาวสะอาดและความหนาวเหน็บ เขาไม่ได้กลับบ้านเพราะอยู่ห่างไกล เธอไม่กลับบ้านอีกรัฐหนึ่ง เพราะงานวิจัยยังทำไม่เสร็จ เขาจึงมีโอกาสได้ช่วยเธอทำงานวิจัยเต็มที่ เพราะเป็นช่วงเวลาที่หยุดงาน จนถึงค่ำคืนวันที่ 24 ธันวาคมที่เป็นวันคริสตมาสอีฟที่ทุกคนจะฉลองกัน เขาก็เลยชวนเธอรับประทานอาหารค่ำ... และเธอก็ตอบตกลง

เขาและเธอจึงไปดินเนอร์ใต้แสงเทียนในภัตตาคารหรูแห่งหนึ่ง อาหารพร้อมไวน์แดงมื้อนั้นเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดเท่าที่เขาได้รับในระหว่างที่จากบ้านช่องไป เขาไม่ได้คิดอะไรมากนอกจากมีความสุขที่มีเพื่อนร่วมรับประทานอาหาร แต่เธอคิดอะไรอยู่ก็ยากที่จะบอก เพราะเป็นครั้งแรกที่เธอออกเดทกับผู้ชายที่เธอคิดว่าเป็นสุภาพบุรุษในฝันที่ยากจะพบพาได้ เพราะระหว่างที่ทำงานร่วมกันเขาไม่เคยแสดงอาการอะไรที่ไม่สุภาพออกมา หลังอาหารมื้อค่ำที่แสนจะโรแมนติคผ่านไป ขณะที่เขาขับรถจะไปส่งเธอที่ที่พักของเธอ เธอก็ถามเขาว่า จะไม่ชวนเธอไปดื่มกาแฟที่ห้องพักของเขาก่อนหรือ เขาบอกว่าจะไปส่งเธอดีกว่า พอถึงที่พัก เธอก็ชวนเขาซ้ำอีกว่า ลงมาดื่มกาแฟที่ห้องพักเธอก่อนดีไหม เขาตอบว่า ดึกแล้วคงไม่เป็นการดีที่จะเข้าไปยังที่พักของเธอและเขาก็มีงานที่จะต้องรีบกลับไปทำด้วย เธอเดินลงจากรถไปเงียบๆ

รุ่งขึ้นเขาโทรไปชวนเธอออกไปซื้อของ เธอไม่ตอบ และวางสายโทรศัพท์ จากนั้นไม่ว่าเขาจะติดต่อเธออย่างไร เธอก็ไม่ยอมรับสาย กว่าเขาจะรู้จากเพื่อนๆ ของเธอหลังจากปีใหม่ที่ทุกคนกลับมาทำงานว่า เธอโกรธที่เขาปฏิเสธเธอ ต้องขออธิบายว่าในยุคนั้น การชวนไปกินกาแฟ เป็นคำสุภาพที่หมายถึงการไปมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกันในวันแรกนัดเดท ตามธรรมเนียมตะวันตก

เขาใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะทำความเข้าใจกับเธอว่า ตามแนวคิดของสังคมตะวันออกนั้นสุภาพบุรุษเขาไม่ทำแบบนั้นกัน นอกจากตกลงปลงใจจะแต่งงานและใช้ชีวิตคู่กันเท่านั้น ซึ่งเขาและเธอไม่มีทางเป็นไปได้ และเขาก็คิดในใจตอนนั้นว่า เขาก็ไม่ได้ชอบเธอแบบนั้นสักหน่อย หลังจากนั้นสัมพันธภาพของเขาและเธอในฐานะพี่เลี้ยงกับนักศึกษาก็เป็นไปด้วยดี

จนเธอรับปริญญาโท และเขาหมดสัญญาการวิจัยต้องกลับบ้าน เขาก็ถามเธอถึงแผนงานในอนาคต ซึ่งเธอก็เล่าให้เขาฟัง แต่ติดขัดเรื่องเงินทุนบ้าง ด้วยความใจดีของเขา เขาจึงยกเงินค่าจ้างวิจัยที่ทำมาตลอดการทำงานร่วมกับเธอ เพราะคิดว่าน่าจะเป็นเงินที่เธอควรจะได้รับ เนื่องจากเธอลงแรงเป็นส่วนใหญ่ เขาแค่ทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเท่านั้น

เธอรับเงินจากเขาด้วยความซาบซึ้ง พร้อมกับถามเขาว่า เขาตั้งใจอะไรไว้บ้างในชีวิต

เขาบอกว่า เขาฝันที่จะมีบ้านสีขาวหลังเล็กๆ ริมทะเลสาบสีเขียวใสในบั้นปลายของชีวิต และใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

และเขากับเธอก็จากกัน...ตามชะตาฟ้าลิขิต!!!

นั่นเป็นเรื่องเมื่อ 15 ปีก่อน และแล้วฟ้าดินก็เล่นตลกกับเขา เมื่อเขาเดินทางไปส่งลูกของเขาไปเรียนยังประเทศที่เขาชื่นชม เขาพบกับเธอเหมือนฝัน...เธอชวนเขาไปเยี่ยมบ้านเธอ

บ้านนั้นเป็นบ้านเล็กสีขาวอยู่ริมทะเลสาบสีเขียวใส ด้านหลังมีภูเขาสูงที่ยังมีหิมะปกคลุมยอดอยู่!!!

เขาเดินเข้าไปเหมือนกับเดินในความฝัน เข้าไปนั่งยังห้องรับแขกที่แสนจะน่ารักและอบอุ่น จิบกาแฟที่เธอชงมาให้...

เธอเล่าสารทุกข์สุกดิบต่างๆ ให้เขาฟัง โดยที่เขาก็รับฟังอย่างมิรู้จักเบื่อหน่าย จบลงที่ว่า

...ฉันยังรอเธออยู่นะ

ยังไม่เคยมีใครสักคนเข้ามาในชีวิตของฉันได้เลย รอเธอมาทานกาแฟถ้วยนั้น ที่เธอเคยปฏิเสธไว้เมื่อ 15 ปีก่อน และจะรอต่อไป แม้ว่าอาจจะไม่มีโอกาสเกิดขึ้นจริง แต่ความสุขที่ได้รักใครสักคนอย่างจริงใจ และรอคอยอย่างเป็นสุขนั้น เป็นความสุขที่คนส่วนใหญ่ไม่เข้าใจ

เมื่อเขากลับบ้านเกิดครั้งหลัง เขาเล่าให้ภรรยาของเขาฟัง... เธอบอกเขาว่า "การที่เรามีใครสักคนที่เป็นผู้หญิงแสนดี ให้ความรักที่จริงใจนั้น เป็นบุญกุศลอย่างหนึ่ง อย่าไปทำให้เธอเสียใจนะ ไปเยี่ยมเธอบ้างเป็นระยะๆ บอกเธอว่า ฉันยินดี และเป็นสุขที่สามีของฉันมีผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่รักเขาอย่างจริงใจ และจำไว้ว่า ถ้าฉันจากโลกนี้ไปก่อนเธอ ขอให้เธออยู่ร่วมกับผู้ชายคนนี้ของฉันอย่างมีความสุข อย่าลืมมาเยี่ยมหลุมศพฉันบ้างจะได้มีความสุขร่วมกับเธอทั้งสอง แต่ถ้าคุณจากไปก่อน ฉันจะบอกให้ลูกชายของเราช่วยดูแลเธอแทน ด้วยความรักของพ่อแม่ของเขาที่มีต่อผู้หญิงที่แสนดีผู้ซื่อสัตย์ในความรัก"

...เหมือนความรักในฝันไหมคุณ!!!